Saksıdan Kozmosa

"Tek bir 蓾蔒kle başlayan farkındalığın, t varoluş sistemine uzanan bir uyanışa d霵?#351;mesi dileğiyle"

Bitkiler bizden 霵ce geldiler. Sessizdiler. K闥sd biz daha, ama onlar toprağa tutunmuştu bile. Biz nefesi dahi bilmezken, onlar havayı yaşama d霵?#351;tordu. Biz d?#351;meyi ?#287;renmeden 霵ce, onlar ışığı okumayı ?#287;renmişti. Ve sabretmeyi. Ve susarak var olmayı. Gezegenin ilk sakinleri onlardı.İnsanlık 蔞k sonra geldi. Ve gelir gelmez, her şeyi sahiplenmeye başladı. Ama Biz buraya misafirdik, Onlar ev sahibi.

Yine de ev sahibine değil, eşyaya benzettik onları. Bir sehpa s?yaptık, ve hatta bir manzara fonu, bir dekor. Ve bu g顤mezden gelişin bedelini, g顤meyenin bilgeliğini kaybederek 鐰edik.

Oysa bitkilerin bizden daha az hatırlamadığını biliyoruz artık. Sadece farklı hatırlıyorlar. K闥lerinde, g饘delerinde, yapraklarında sessizce kaydettikleri bilgilerle yaşıyorlar. Ve gerektiğinde bu bilgileri kullanarak kendilerini yeniden denliyor, uyum sağlıyor, hayatta kalıyorlar.

İnsan denilen canlı, alışkanlıkları ile yaşar. Oto-kontrol ve minimum enerji harcama erine kurduğu deni, 蔞ğu zaman kendisiyle bile tartışmak istemez. Zihni, yalnızca işe yarayanı tutmak ere bi蓾mlenmiştir. Ve bir şey eğer doğrudan ?#305;karına hizmet etmiyorsa, onu dışlar. nk?sorgulamak, d?#351;mek ve deni bozmak fazladan enerji demektir.

Daha doğduğumuz andan itibaren, hep orada olmasına alıştığımız şeyler zamanla g顤mez olur.
Ağa? 蓾men, 蓾蔒k, ot...
Hepsi bizden 霵ce burada olmalarına rağmen, bizim i蓾n yalnızca fon oluşturan birer arka plan haline gelirler. Onlara dokunuruz ama hissetmeyiz, bakarız ama g顤meyiz. O kadar sıradandırlar ki, canlı olduklarını bize kimse hatırlatmaz. O yden bu konuda d?#351;meye gerek bile duymayız.

Ve elbette... 霵emsememeyi 蔞k erken ?#287;reniriz.Tepki vermeyeni yok saymak, insanın en hızlı savunma refleksidir.Acı 蔒ktiğini g飉termeyen bir canlı, bizim zihinsel haritamızda "cansız" olarak işaretlenir.Bu yden bir yaprağın sarkmasını, bir 蓾蔒ğin solmasını ya da bir dalın kırılmasını sadece estetik bir bozulma gibi algılarız.Oysa her biri, sessiz bir haykırıştır.
Ama biz bu dili 闤踙lemez bulduğumuz i蓾n, onların hi?konuşmadığını varsayarız.

Bitkiler k闥lerin karanlığında doğar, sabırla b, bir 蓾蔒k kırılganlığında a?#305;lır.
Ve biz yanlarına yaklaştığımızda, hissederler.Ama onların dili ses değil; y霵, eğilim, renk, titreşim ve bekleyiştir.

Bitkiler, sessizliğin i蓾nden konuşan canlılardır.
Bağırmazlar, bizden s驆le bir şey talep etmezler.

Ama k闥lerinden yapraklarına kadar 騽le bir dende yaratılmışlardır ki, g顤en g驆 i蓾n her biri başlı başına bir mucizedir.Toprağın kilometrelerce altına k闥 salabilen, birbiriyle haberleşen, ken, kızan, ?#351;ık olan, kimi zaman k ve zayıf olanları zalimce yok eden, ama aynı zamanda merhametle kendisine sarılan bir bitkiye geşe doğru be şansı veren canlılardır onlar.
Dyanın bir yarım kesinden diğer yarım kesine haber g霵derebilirler.

鈤telik bitkiler, g顤evlerine sadıktır.Hi蓫irinde ego yoktur; "Bug 蓷lışmak istemiyorum" demezler, tatil yapmazlar, tembellik etmezler.Bir bitkinin i?yapısı, tam anlamıyla sessiz bir teslimiyetin mendisliğidir.