Hydrożele w stomatologii

Choroby jamy ustnej, charakteryzujące się infekcjami mikrobiologicznymi, stanami zapalnymi i niszczeniem tkanek, pozostają globalnym wyzwaniem zdrowotnym. Pomimo postęp闚 w medycynie stomatologicznej, istniejące materialy ograniczają skuteczne leczenie i regenerację tkanek. Biomaterialy ewoluowaly od pasywnych struktur do bioaktywnych material闚, kt鏎e przywracają funkcje jamy ustnej. Wśr鏚 nich hydrożele wyr?#380;niają się biokompatybilnością, porowatością i lepkosprężystością, naśladując macierz pozakom鏎kową w celu wspierania przyczepiania, proliferacji i r?#380;nicowania kom鏎ek.Od czasu pierwszych wzmianek w 1894 roku, hydrożele przeszly znaczną ewolucję. Pierwszy syntetyczny hydrożel, polihydroksyetylometakrylan (pHEMA), pojawil się w 1960 roku. P?#378;niej badania rozszerzyly się na inteligentne hydrożele reagujące na bodźce, hydrożele do wstrzykiwania w celu dostarczania lek闚 i superporowate hydrożele do szybkiego wchlaniania. Najnowsze hydrożele DNA integrują programowalnośc molekularną w celu precyzyjnego wykorzystania biomedycznego. Innowacje te zwiększają rolę hydrożeli w dostarczaniu lek闚, biosensingu i medycynie regeneracyjnej, rewolucjonizując leczenie jamy ustnej i twarzoczaszki. Ich zdolnośc adaptacji sprawia, że stają się kluczowymi materialami w nowoczesnych badaniach nad biomaterialami stomatologicznymi.