UT Oler Welt

Bi Fst Erenst siner t褾, ans dat sw螽 Dirk h鄜te un de k鄤 Barteld, do k霵ne de h鄜ster dat beste n鄜st b鄤n. Do k鄜men de willen duben na 霵e hen un s輑n: Nawer, will ji nich s鄤 g鄤t w酲en un ch1 dat 爔 lehren wo ji dat maoket? Jao, s輑 de h鄜ster, worme dat nich; awerst wat gi銤e ji mi? Die bunte kuh, die bunte kuh, die bunte kuh! s輑n de willen duben. Den h鄜ster was dat recht, un h鄜 flog m璔. Ans h鄜 nu de ersten sprikker te h皫 elegt harre, do m瘽en de willen duben, s鄜 k霵nen dat nu 爔 all sbenst un s輑n: Nawer, gaet nu man weer hen, wi willt et nu woll sbenst fertig maoken. De h鄜ster l鄜t sik dat nich tw鄜maol seggen, namm sine bunte k鄤 un flog weg. - Do nu de willen duben awerst sbenst t鄤 b鄤n anf霵gen, do k鄜men se man jmer s鄤 wit, ans de h鄜ster et s鄜 ewiset harre. Do f霵gen se an t鄤 schr鄜nA1 un r鄜pen: Die bunte kuh, die bunte kuh, die bunte kuh! un m瘽en, de h鄜ster sch闤leA2 de bunte k鄤 weer herut gi銤en; awerst de h鄜ster was mit der k鄤 w輍e un bl瞝 w輍e. Darme knt de willen duben 爔 vandage noch n鄜n orntliket n鄜st b鄤n un r鄤pet noch jmer: Die bunte kuh, die bunte kuh, die bunte kuh! bet up dsen dag. Un d鄜 mi dse geschichteA3 vertellt hat, mit d鄚e hebbe ek sbenst ek顤t...