Czytanie Bachtina w powieściach Roberta McLiama Wilsona

Paradygmat języka Michaila Bachtina i jego teoria karnawalu otwierają powieści Roberta McLiama Wilsona, zmuszając czytelnik闚 do ponownego rozważenia takich pojęc jak tożsamośc i prawda. Filozofia powieści Bachtina szczeg鏊nie dobrze pasuje do tekst闚 Wilsona ze względu na wyjątkowe polożenie Irlandii pod koniec lat 80. i w latach 90. Ten okres w czasie i przestrzeni byl otoczony niezwykle gęstą heteroglosją spoleczną. Śmiech spaja pozornie r?#380;ne powieści Wilsona, a karnawal pozwala czytelnikom postrzegac te konkurencyjne relacje o Belfaście jako kompatybilne. Ripley Bogle (1989) używa metafikcji jako narzędzia do skupienia uwagi czytelnika na możliwościach i uwolnienia nas od ścislych klasyfikacji, do kt鏎ych przyjęcia zostaliśmy uwarunkowani jako "poprawnych". Eureka Street (1996) ukazuje walkę pomiędzy autorytatywnym i wewnętrznie przekonującym dyskursem, kt鏎y ujawnia to, co jest, od tego, co mogloby byc. Znaczenie jest kontekstualne, a sila Wilsona leży w jego zdolności do zestawiania sprzecznych narracji, aby zilustrowac, jak heteroglosja i karnawal nieustannie przerabiają material językowy, tworząc nowe znaczenia.