Atburðarmörk: þegar stjörnur deyja

(Framhald af b鏦inni "Atbur簜rm顤k. Hi?myrka mi簜ldar")

"Atbur簜rm顤k. egar stj顤nur deyja"

Sagan teygir sig yfir viktor癈t璥ann og a繢ar veraldir - lifandi heima
me?eigin n嫢tu, menningu og l鐷m嫮um, ar sem sj嫮fur vefur l璗sins
hlj鏔ar me?瓘rum t鏮i en ?J顤簨nni. ar getur lj鏀 veri?banv nt
og myrkri?- hi?eina sem getur gefi?von.

etta er ekki einungis fer??gegnum heima.
etta er fer?um 顤l鐷 sem ekki ver繠r komist hj?br>og s嫫 sem aldrei gleymast.

a?eru heimar ar sem 顤l鐷 eru mj鏎 r摫ur
sem h gt er a?sl癃a ?sundur.
a?eru heimar ar sem 顤l鐷 eru val -
og fyrir a?val er greitt me?bl鶇i.
Og a?eru heimar ar sem jafnvel 顤l鐷in sj嫮f
鏒tast a?nefna n鐪n eirra sem urfa a?lifa 塻ram.

egar lj鏀i?hverfur, ?kemur ekki myrkur.
a?kemur saga -
og h krefst f鏎na.

"Atbur簜rm顤k" er kv 簨 um ?sem geta ekki fl?sj嫮fa sig.
Um ?sem f 簜st af lj鏀i,
og um ?sem vaxa upp  myrkri -
og samt leita lei簜r til a?lifa af
嫕 ess a?ver簜 a?skr璥sli.

H廨 eru engir sem r?st鏎fengleika.
A簟ins eir sem ney簜st til a?bera hann sem fj飆ra.
茭tinn eirra dunar h rra en vopn,
val eirra vegur yngra en orrustur,
og 嫳t eirra - h ttulegri en nokkur galdur.

?bakgrunni himna sem hrynja, heima sem deyja
og si繜enninga sem hafa gleymt eigin n鐪num,
tekur hver hetja skref
sem sj嫮f veruleikanum skelfir undan.

H廨 er enginn f ddur til a?vera a簜lpers鏮a.
Hver og einn er mi簢a eigin harmleiks.
S?sem 鏒tast kraftinn sem rennur um 簜r hans.
S?sem 鏒tast eigin veikleika.
S?sem fl fort艛ina -
og s?sem fort艛in n r til jafnvel ?瓘rum heimum.
S?sem reynir a?bjarga 瓘rum,
og s?sem veit: Stundum er bj顤gun versta tegund ey簨ngar.

?r鐰dum eirra hlj鏔ar s嫫sauki,
?skrefum eirra - sp墂鏔ar,
?mist闥um eirra - andardr嫢tur gu簜nna.

Getur ma繠r bori?lj鏀 嫕 ess a?brenna?
Getur ma繠r elska?嫕 ess a?brj鏒a?

etta er ekki saga um str艛.
Og ekki saga um endalok t璥a.
etta er saga um ver?-
a?ver?sem grei簜 eir
sem ora a?horfa ?dstu myrkri?br>og spyrja:

"Hvers vegna lifum vi? ef stj顤nurnar deyja hvort sem er?"