System agroleśnictwa oparty na bambusie na terenach nieużytków

Książka ta zostala napisana w celu zidentyfikowania odpowiednich gatunk闚 bambusa i upraw Kharif dla systemu agroleśnictwa opartego na bambusie w warunkach teren闚 nieużytk闚. Eksperyment zostal przeprowadzony w ukladzie Split Plot Design z ośmioma kombinacjami zabieg闚, obejmującymi dwa gatunki bambusa, mianowicie Dendrocalamus strictus i Bambusa arundinacea jako gl闚ne zabiegi na dzialce oraz cztery uprawy Kharif, mianowicie moong, soja, ryż i til jako zabiegi na poddzialkach. Wyniki wykazaly, że w przypadku B. arundinacea cechy wzrostu i plonu upraw byly stosunkowo bardziej ograniczone w por闚naniu z D. strictus. Wyższy spadek plonu ziarna odnotowano w przypadku soi (68,83%), a następnie fasoli mung (63,94%) i sezamu (49,25%), natomiast najniższy spadek odnotowano w przypadku ryżu (34,00%) w trzecim roku eksperymentu w przypadku uprawy pojedynczej pod bambusem. Stwierdzono, że uprawa fasoli mung z bambusem byla bardziej oplacalna (27736 rupii/ha) w por闚naniu z sezamem (23365 rupii/ha), ryżem (19693 rupii/ha) i soją (13323 rupii/ha). Wszystkie dostępne skladniki odżywcze N, P i K oraz zawartośc substancji organicznych w glebie stopniowo wzrastaly w stosunku do stanu początkowego w trzyletnim systemie agroleśnictwa opartym na bambusie.