Krytyka twierdzenia krytycznych studiów prawniczych o nieokreśloności prawa

W niniejszym artykule podważono twierdzenia krytycznych studi闚 prawniczych (CLS) dotyczące nieokreśloności prawa. Jako gl闚ny argument wykorzystano logikę i język formalizmu prawnego, utrzymując ponadto, że twierdzenia CLS opierają się wylącznie na niejasności i nieporozumieniach. CLS to teoria prawna, kt鏎a podważa i obala przyjęte normy i standardy w teorii i praktyce prawnej. Twierdzili oni, że prawo w spoleczeństwie historycznym i wsp鏊czesnym ma rzekomą bezstronnośc i jest wykorzystywane jako narzędzie przywilej闚 i wladzy - prawo to polityka. W konsekwencji CLS utrzymywalo, że skutkuje to nieokreślonością prawa. Nieokreślonośc prawa można podsumowac jako sprzeczną z powszechnym rozumieniem, że materialy prawne, ustawy i orzecznictwo nie dają rzeczywistej odpowiedzi na spory prawne. Zasady i doktryny prawne, jak twierdzą badacze CLS, są nieokreślone, ponieważ są pelne luk, sprzeczności i anomalii, kt鏎e są powszechnie obecne nawet w prostych sprawach. Nieokreślonośc prawa wynika r闚nież z leżącej u jego podstaw wladzy politycznej - prawo to polityka - co sugeruje, że prawo jest jedynie narzędziem ucisku.