Od przestrzeni zajmowanej do przestrzeni autonomicznej

Książka bada przestrzeń życiową jako fundamentalny warunek egzystencjalny istot ludzkich w kontekście rozleglej inżynierii. Przestrzeń nie jest rozumiana jako neutralny kontekst, ale jako biologiczno-poznawczo-emocjonalno-spoleczno-techniczna struktura, w kt鏎ej życie jest utrzymywane, przeksztalcane i rozszerzane. Kiedy przestrzeń jest zajęta przez szybkośc, optymalizację, dane i modele predykcyjne, rytmy okolodobowe są zakl鏂one, percepcja jest ograniczona, wolnośc jest zredukowana do reakcji, a odpornośc życia spada. Opierając się na metodologii realistycznej filozofii czlowieka, książka pokazuje, że ograniczenie nie jest przeciwieństwem wolności, ale warunkiem, aby wolnośc dzialala w zr闚noważony spos鏏. Wolnośc rozumiana jest jako zdolnośc do fluktuacji w bezpiecznym zakresie ciala, poznania i spoleczeństwa; a odpornośc to zdolnośc do powrotu do rytmu życia po blędach i niepewności. Na tej podstawie praca proponuje rekonstrukcję przestrzeni życiowej jako praktyki egzystencjalnej: otwarte, rytmiczne, elastyczne granice, szanujące ludzkie ograniczenia i pozwalające życiu na dalsze stawanie się. Nie jest to wezwanie do powrotu do przeszlości, ale pr鏏a otwarcia nowego porządku życia, w kt鏎ym ludzie mogą życ glęboko i swobodnie.