Reforma jako ruch spoleczny w spoleczeństwie tybetańskim

Reforma jako proces spoleczny jest niedostatecznie zbadana w przypadku spoleczeństwa tybetańskiego. Niniejsze opracowanie wypelnia tę lukę, wykorzystując teorię ruch闚 spolecznych. Podejście to zastosowano, por闚nując dzialania rekrutacyjne i mobilizacyjne kilku kluczowych wewnętrznych i zewnętrznych ruch闚 reformatorskich w historii Tybetu w XX wieku. Wyniki badań wskazują, że niepowodzenia reform wewnętrznych można wyjaśnic ich wąską bazą spoleczną i geograficzną oraz ograniczoną popularnością wśr鏚 spoleczeństwa. Ponadto początkowe reformy KPCh zakończyly się sukcesem dzięki rekrutacji i mobilizacji w calym spoleczeństwie tybetańskim i grupach spolecznych. Kolejne reformy zakończyly się niepowodzeniem z powodu zmniejszonego zainteresowania rekrutacją i masową mobilizacją Tybetańczyk闚. Gl闚nym wnioskiem plynącym z badania jest to, że zrozumienie reform spolecznych w dzisiejszym spoleczeństwie tybetańskim wymaga zastosowania teorii ruch闚 spolecznych, kt鏎ej obecnie brakuje zar闚no wśr鏚 badaczy kwestii tybetańskiej, jak i przedstawicieli politycznych obu stron.