Atburðamörk: Myrku miðaldirna

"Atbur簜m顤k. Myrku mi簜ldirnar" er sk嫮dverk um heim ar sem menn
geta or簨?a?gu繠m,
ar sem 嫳tin er sterkari en 顤l鐷in,
og ar sem myrkri?er a簟ins mynd lj鏀s sem hefur gleymt sj嫮fu s廨.

Bretland sekkur ?fyrirbo繠m gl飆unar.
William, drengur sem alla vi hefur for簜st ofbeldi, hlur konungsk鏎鏮u sem
ver繠r honum byr簨 en ekki gj鐪. Hann er ekki f ddur til sver繟ins, en sver簨?br>velur hann; hann s kist ekki eftir valdi, en valdi?kemur til ess sem 鏒tast a?br>mest.

William vildi aldrei ver簜 hetja - en heimurinn gerir hann a? eim s艛asta sem
h gt er a?treysta ?
Og egar lj鏀i??hjarta hans ver繠r of bjart, mun a?sama lj鏀 breytast ?ver?br>sem enginn var rei繠bnn a?grei簜.

En hvert lj鏀 varpar skugga.

Julian - eldri br鶇ir Williams - er sterkur, stoltur, f ddinn til sver繟 og fr g簜r.
En 嫳tin ?s闣u konunni, 鐪und gagnvart lj鏀i annarra og 顤l鐷 sem snst 
frelsun ?b闤vun, gefa myrkrinu r ?hjarta hans.

Julian er enginn teiknimyndaskkur, heldur harmr nn andst 簨ngur: ma繠r sem
r彋tl嫢ar fyrir tlanir, ei簜r ?her簜r hans og bl鶇 annarra breyta sm嫥 saman ?br> ann sem reisir sver?gegn eigin heimi - og gegn br鶇ur s璯um.

Isabella er kona af fornum ttum sem ger簨 hana a?vamp甏u ekki a?eigin vali,
heldur af 顤l鐷um.
L璗 hennar er klofi?milli mannlegs dags og 鏚au簰egra n嫢ta og hjarta hennar
milli tveggja br 繢a.

臃t hennar ?William er hlj鶇, bl艛 og gr 簜ndi; tengsl hennar vi?Julian eru
嫳tr璭, dj og h ttuleg.
?gegnum hana opinberast br 繠rnir - annar ?lj鏀i, hinn ?skugga - og einmitt
嫳t hennar ver繠r s?kraftur sem getur bjarga? eytt og jafnvel vaki?aftur til l璗s.

?fjarl gum austurl霵dum gerir hin m嫮lausa stka Mihira fr?Varanasi
s嫢tm嫮a sem heimurinn telur 鏔鐷ulegan: ekki valdarsamning, heldur vin嫢tu vi?br>djinninn T燰mat.
H skipar honum ekki - h heyrir hann. Hann j鏮ar henni ekki - hann l rir
af henni.
Galdur eirra r璗ur ekki ?sundur vef heimsins, heldur gr 簨r hann: a?er lj鏀 sem
bindur sprungur, andardr嫢tur sem skilar borgum hita ?n? minni sem gerir mann
a?manni.

Fer? eirra snt ekki um vald, heldur um a?hvernig broth tt stka og forn
andi ver簜 a? eim sem kunna a?var繗eita egar allt anna??heiminum snt um
a?ey簜.

?sama t璥a f ra 鏊璭 j鶇erni - dvergar, nagar, drya繠r og s艛ar demigur,
varfar og drekabornir - sj嫮fviljugar f鏎nir svo heimurinn rifni ekki ?sundur
undir skrefum myrkursins.
Hver eirra gefur a?sem hann ?bl鶇kraft, andardr嫢t sk鏬arins, eld
smi簢unnar, forna s霵gva.

En ?glufum milli heimanna vakna d闥ku 嫮farnir - eir sem hvorki urfa str艛 til
fr g簜r n?illsku til 嫕 gju.
eir eru ekki skr璥sli, heldur j鶇 rekin a?ja繢i tilverunnar. eir leita a簟ins lei簜r
til a?lifa egar eigin heimur eirra deyr.
Alkem燰 eirra getur rofi?m顤k heimanna og gripir eirra geta lyft dau簰egum til
stigs gu簜.
En ?hvert sinn sem n kraftur f 簨st, deyr hluti heimsins - sk鏬ur, borg, ? heil 闤d.

ess vegna er vegur eirra ekki vegur illmenna, heldur vegur eirra sem skilja of
seint a?lausn eins heims er gl飆un annars.

etta er d闥k mi簜ldafantas燰 ar sem ilmur reykfylltra smi簢a, brau繟 ?vegunum,
bl鶇s ei簜nna og d鐷gvar d鐷unar fyllir lofti?
etta er go繟agnask嫮dskapur ar sem t鐪rar hafa ver?og sver?bera n鐪n.
Og etta er 嫳tardrama ar sem vali?milli lj鏀s og skugga getur umturna?sj嫮fri
himingeimslunni.

egar heimurinn n嫮gast atbur簜m顤kin getur